CHWAŁA  NAJŚWIĘTSZEMU  SERCU   JEZUSOWEMU

www.youtube.com/watch?v=b5c-rQy5RoM&feature=related - to link do filmu o Siostrach Sercankach.

 

 

SPIS STRONY

 

 

 

Historia i charyzmat Zgromadzenia Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego

 

Nazwa, godło i powstanie Zgromadzenia Sióstr Sercanek

 

Służebnice Najświętszego Serca Jezusowego, znane potocznie jako Siostry Sercanki, należą do wielkiej rodziny zakonów św. Franciszka.

Godło zgromadzenia, którym jest symbol Najświętszego. Serca Jezusa, siostry noszą na szkaplerzach.

Zgromadzenie to zostało założone w Krakowie 15 IV 1894 roku przez ks. Józefa Sebastiana Pelczara – ówczesnego profesora wydziału Teologicznego Uniwersytetu Jagiellońskiego, późniejszego biskupa przemyskiego, czciciela Bożego Serca i N.M.P., pisarza i działacza społecznego. W 1909 r zgromadzenie otrzymało dekret pochwalny Stolicy Apostolskiej, a w 1912 r. otrzymało zatwierdzenie  papieża Piusa X.

Wyrosło ono z troski o dziewczęta przychodzące ze wsi, które nie znalazły w mieście pracy ani dachu nad głową, narażone były na liczne niebezpieczeństwa. Siostry te prowadziły dla nich przytuliska, udzielały im nauki i pośredniczyły w otrzymywaniu pracy. Opiekowały się też chorymi w domach prywatnych.

Zgromadzenie Sióstr Sercanek jest wspólnotą zakonną na prawie papieskim, agregowaną do Zakonu Braci Mniejszych, w której siostry składają Bogu publiczne śluby czystości, ubóstwa i posłuszeństwa, tworzą jedną rodzinę zakonną, mają równe prawa i obowiązki.

 

Ks. bp Józef Pelczar – założyciel zgromadzenia i s. Klara Szczęsna jako matka zgromadzenia.  

 

Ks. Pelczar, założyciel- był dla zgromadzenia przede wszystkim prawodawcą. Sam układał i dopracowywał konstytucje i instrukcję dla Sióstr Służebnic Serca Jezusowego. Był dla sióstr mistrzem życia duchowego, sprawował dla nich funkcje kapłańskie, zwłaszcza służył im posługą spowiedzi. Decydował w sprawach administracyjnych. Podejmował także inicjatywy zgromadzenia. Trzeba jednak przyznać, że założycielem w pełni jest ten, kto nie tylko powołuje innych do życia zakonnego, ale razem z nimi tym życiem żyje, stając się żywą regułą. Ks. Pelczar od zewnątrz wpływał na powstanie, duchowość i działalność wspólnoty sióstr, ale sam miał inne powołanie, dlatego jego rola założycielska musiała być uzupełniona w łonie samego zgromadzenia. Tą, która to uczyniła, była s. Klara Ludwika Szczęsna. Ks. bp Pelczar mianował ją przełożoną i kazał nazywać matką. S. Klara pozostała dla zgromadzenia „pierwszą sercanką”, przełożoną i matką w znaczeniu najpełniejszym, a także mistrzynią. S. Klara została beatyfikowana decyzją papieża Franciszka w Krakowie 27 września 2015 r.

bł. siostra Klara Ludwika Szczęsna

 

Życiorys Świętego Józefa Sebastiana Pelczara.  

 

Józef Sebastian Pelczar urodził się 17 stycznia 1842 roku na Podkarpaciu, w małym miasteczku Korczyna, koło Krosna. Edukację rozpoczął bardo wcześnie w 1848 roku w szkole parafialnej w Korczynie. W Rzeszowie zostaje przyjęty do trzeciej klasy szkoły podstawowej. We wrześniu 1852 roku przeszedł do gimnazjum w Rzeszowie. W 1854 roku przyjął sakrament bierzmowania z rąk bp. Franciszka Ksawerego Wierzchlejskiego - świeckiego ordynariusza diecezji przemyskiej. Po ukończeniu szóstej klasy gimnazjalnej, Józef Pelczar w 1858 roku przeniósł się do Przemyśla, zamieszkał w gmachu seminaryjnym. W lipcu 1860 roku ukończył gimnazjum, zdał celująco egzamin dojrzałości i zdecydował się oddać swoje życie na wyłączną służbę Bogu, wstępując do Przemyskiego Seminarium Duchownego. Upragniona dla niego chwila święceń kapłańskich nastąpiła 17 lipca 1864 roku.

18 sierpnia bieżącego roku został skierowany do pracy w charakterze wikariusza do Sambora. Pracował tam krótko, bo już w grudniu został skierowany przez bp. Ordynariusza na dalsze studia do Rzymu. W roku 1868 wraca do kraju i podejmuje obowiązki wikariusza w parafii Wojutycze. 16 czerwca 1875 roku Sługa Boży wygłosił kazanie w katedrze przemyskiej z racji 200 rocznicy objawienia się N. S. J. Św. Małgorzacie Marii Alacoque. Od tego czasu spotęgowała się w jego duszy cześć i miłość ku Boskiemu Sercu. Tę miłość przelał później kształtujące się pod jego opieką nowe zgromadzenie zakonne. Założył Bractwo NMP Królowej Korony Polskiej, które spełniało nadrzędną rolę wszystkich zakładów dobroczynnych, a w 1894 roku Zgromadzenie Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego. Po 22 latach powrócił do Przemyśla. Został trzecim z kolei pomocnikiem bp. Ordynariusza Łukasza Soleckiego. Po śmierci tego biskupa objął zarząd nad diecezją przemyską. Zmarł na zapalenie płuc w dniu 28 marca 1924 roku.

 

Miejsce Maryi w życiu ks. Pelczara oraz w Zgromadzeniu Służebnic N.S.J.

 

Miłość do Maryi była u Pelczara afektywna i pełna prostoty. Poprzez cześć i miłość Niebieskiej Matki oddawał coraz bardziej przynależność do Chrystusa i przygotował się do kapłaństwa .Osobowość kapłańska Józefa Pelczara kształtowała się pod stałą opieką Maryi, do której ciągle się zwracał. Nabożeństwo do Matki Najświętszej zbliża go do Chrystusa, ułatwia poznanie                    i naśladowanie go. Praca samo wychowawcza miała charakter chrystocentryczny . Polegała ona na starannym kopiowaniu             w duszy obrazu Boskiego Mistrza, naśladowaniu go w miłości, cierpliwości, czystości serca. Zgromadzeniu Służebnic N.S.J. wpoił wielką miłość do Matki Najświętszej i przekazał mu zadania Bractwa N.M.P. Królowej Korony Polskiej. Kult Matki Bożej przeniknął działalność charytatywną, kulturalną, społeczną i polityczną biskupa.

Maryja jest Matką duchową, cudem łaski, wzorem, Mistrzynią doskonałości i pośredniczką. Szacunek i miłość do Królowej Dziewic jest skutecznym środkiem wielu nawróceń. W pelczarowskim obrazie Matka Boża jako Skarbnica Pańska jest pełna pokory. Pokora Maryi jest uznaniem prawdy, ,, chodzeniem w prawdzie”, zgodą na Boga, na Jego wejście w nasze życie. Maryja ma być przedmiotem naśladowania dla wszystkich. W życiu zakonnym, któremu bp. Pelczar pragnie przyczynić ducha Maryjnego. Matka Boża spełnia rolę wzoru, mistrzyni, przewodniczki, matki i opiekunki. Poprzez Nabożeństwo do Królowej Korony Polskiej pragnie on umocnić wiarę, budzić sumienie narodu, walczyć z wadami narodowymi, uwrażliwiać na niesprawiedliwość i zło społeczne. Maryja jest w nauczaniu Sługi Bożego – Wychowawczynią całej ludzkości. Wstawia się Ona ciągle za ludzkość i sprowadza miłosierdzie Boże. Na drugim miejscu zaraz po Sercu Jezusowym umieścił Maryję Królową Polski.

Najświętsza Maryja Panna jest szczególnie czczona i miłowana przez Zgromadzenie SS. Cześć i miłość rozniecana jest w duszach innych. Ks. Pelczar osobiście starał się kształtować siostry w służbie Maryi. Uczył pokory, posłuszeństwa, zaparcia się siebie i miłości do N. S. J. i N.M.P. Nierozerwalnie połączył służbę Maryi Królowej Polski ze służbą Sercu Jezusowemu. Wyraził to i utrwalił w kościele w Krakowie, umieszczając w ołtarzu głównym nad obrazem Serca Jezusowego wizerunek Matki Boskiej Częstochowskiej.

 

Proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny ks. bpa Pelczara

 

W latach 1954 – 1957 przeprowadzony został diecezjalny proces beatyfikacyjny, co do opinii o jego świętości. W czasie czwartej pielgrzymki Jana Pawła II do Polski, 2 czerwca 1991 roku, podczas mszy św. przy kościele Najświętszego Serca Pana Jezusa w Rzeszowie ojciec Święty dokonał beatyfikacji bp. Józefa Sebastiana Pelczara,     a w roku 2003 kanonizował go na Placu Świętego Piotra w Watykanie.

 

Serce Jezusa jako przedmiot kultu

                                                   Równocześnie z rozwojem nabożeństwa do Serca Bożego bp Pelczar musiał pogłębić sam przedmiot tego nabożeństwa, a więc teologiczne pojęcie Serca Jezusowego. Wyróżnił on dwa aspekty Serca Jezusowego, połączone ze sobą: Serce cielesne i Serce duchowe. Serce cielesne samo przez się zasługuje na cześć i miłość najwyższą, jako nierozdzielnie złączone z Boską Osobą. Najwspanialszymi pomnikami Serca duchowego są żłóbek, krzyż, ołtarz i przybytek sakramentalny. Objawienie Tajemnicy Najświętszego Serca Jezusowego jest odsłonięciem miłości, przepełniającej te Serce i jego żądań. Nabożeństwo do Serca Jezusowego jest odwzajemnieniem się Boskiemu Zbawicielowi miłością za miłość i gorącym pragnieniem zadośćuczynienia za wzgardę i niewdzięczność, jakiej od ludzi w Tajemnicy Ołtarza doznaje, a tym samym rozszerzenia Jego Królestwa na Ziemi.

Serce cielesne Jezusa wskazywało przede wszystkim na Chrystusa historycznego, na Jego konkretne dzieło odkupienia, od żłóbka do krzyża, a zwłaszcza na zadaną ranę boku. Natomiast duchowe Serce Jezusa przesuwa akcent na miłość Bożą w Jezusie Chrystusie w stosunku do ludzi w miłości obecnej dla każdego pokolenia, zbawczej dla wszystkich.

Nabożeństwo do Serca Jezusa to część wewnętrzna, która zaczyna się od Boskiego poznania Serca. To poznanie Serca bożego ma budzić uczucia i wolę- akty uwielbienia, uniżenia się, przeproszenia, a zwłaszcza miłości. Wiele uwagi bp. Pelczar poświęca nabożeństwu zewnętrznemu do Serca Bożego. Omawia obchodzenie święta N.S.J., pierwsze piątki miesiąca, nabożeństwa czerwcowe, nabożeństwa tygodniowe i codzienne. Szczególny nacisk kładzie na poświęcenie się N.S.J. jednostek, rodzin i państw. Nabożeństwo Serca Jezusowego można łączyć z nabożeństwem do Serca Maryi, jak to poleca św. Małgorzata Maria, ponieważ ,,Serce Maryi jest najwierniejszą podobizną Serca Jezusowego, tak do Serca Jezusowego prowadzi droga do Serca Maryi’’.

 

Duchowość

Kontemplacja Tajemnicy N.S.J. kształtuje duchowość i działalność Sióstr. Z kontemplacją powinno łączyć się całkowite oddanie się do dyspozycji Bogu i kościołowi w podstawie służebnej, zgodnie z wezwaniem Chrystusa: ,,Uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokornego serca” (Mt. 11, 29). Umiłowanie Bożego Serca zobowiązuje Siostry do podejmowania codziennych trudów i cierpień w duchu wynagrodzenia za grzechy własne i całego świata (składanie duchowych ofiar, przyjemnych Bogu przez Jezusa Chrystusa).

Zewnętrznym wyrazem duchowości zgromadzenia jest symbol Najświętszego Serca Pana Jezusa oraz hasło: (Chwała Najświętszemu Sercu Jezusowemu). Jednym Panem i Mistrzem naszej rodziny zakonnej jest Jezus Chrystus.

   

Działalność Służebnic N.S.J.

 

  Siostry Sercanki podejmują opiekę nad:

 

Struktura zgromadzenia

 

Na czele zgromadzenia stoi zarząd generalny,w którego skład wchodzi przełożona generalna, cztery radne generalne, sekretarka generalna i ekonomka generalna. Dom generalny Sióstr Sercanek znajduje się w Krakowie. Zgromadzenie dzieli się na dwie prowincje: częstochowską i zakopiańską (której siedziba w niedługim czasie zostanie przeniesiona do Rzeszowa).

 

Formacja zakonna

 

Kandydatki przygotowują się przez formację w postulatach do złożenia Bogu pierwszych ślubów, które trwają sześć miesięcy, a następnie przez dwuletni nowicjat. Po jego ukończeniu kandydatki składają pierwszą profesję na jeden rok, którą ponawiają przez cztery lata. Jest to tzw. okres junioratu. W tym czasie siostry pogłębiają swoją formację zakonną i apostolską, naukową i zawodową. Po upływie pięciu lat składają śluby wieczyste.

 

Wymagania stawiane kandydatkom

 

Do zgromadzenia może być przyjęta katoliczka wolna od przeszkód kanonicznych:

 

Główne święta, które obchodzi zgromadzenie

 

Głównym świętem patronalnym zgromadzenia jest uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa. Zgromadzenie obchodzi również uroczystości:

Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny i św. Franciszka z Asyżu oraz rocznicę założenia zgromadzenia – 15 kwietnia (dawnej opieki św. Józefa).

 

 

Historia domu Sióstr Sercanek w Pionkach przy parafii św. Barbary.

 
Przybycie Służebnic N. S. J. do Pionek

 

  W dniu 15 listopada w 1967 roku z inicjatywy księdza proboszcza Józefa Giżyckiego przybyły do Parafii św. Barbary w Pionkach z Sieciechowa – Opactwa trzy Siostry Sercanki: s. Chryzostoma Rzecimska, s. Cherubina Glazar i s. Jarosława. Głównym celem sprowadzenia sióstr do Pionek było prowadzenie stołówki dla księży pracujących w parafii św. Barbary. Zamieszkały w baraku przy plebanii i tak skromnie rozpoczęło się dzieło Boże, które weszło na stałe do historii parafii i historii sercańskiej służby Najświętszemu Sercu Jezusowemu.

 

Działalność Sióstr w parafii św. Barbary

 

  Siostry zajmowały się pracą katechetyczną dzieci szkolnych i przedszkolnych, ubieraniem ołtarzy, praniem bielizny kościelnej, opieką chorych i opuszczonych. Później Siostry podjęły pracę przy parafii jako zakrystianki, organistki oraz katechetki.

Obecnie w domu zakonnym mieszkają siostry:

s. Alweria - przełożona domu zakonnego, dyrektorka CARITAS - Pionki , organistka Parafii,

s. Jolenta Wrutniak –  katechetka w SP nr 1 w Pionkach,

s. Waldemara – zakrystianka

s. Marietta Miś - opiekunka domu Sióstr Sercanek.

 

    

  Ważne wydarzenia

 

·   15 XI 1967 – Siostra Ekonomka generalna po raz pierwszy odwiedziła dom w Pionkach

·   1968 –przebudowa domu

·   15 I 1968

·   4 II 1968       wizytacje Matki Generalnej

·   22 V 1971

·   1972 – ukończenie budowy nowej plebanii, do której przeprowadzili się proboszcz i księża

·   1 VII 1972 – Siostry przeniosły się z budynku, w którym mieszkały, do starej plebanii i tam zamieszkują do dnia dzisiejszego

·   30 X 1972 – Siostry gościły w domu ks. bp Piotra Gołębiowskiego

·   26 XI 1972 – ks. proboszcz Józef Giżycki dokonał poświęcenia kaplicy, ołtarza, które mieszczą się w domu Sióstr i ornatu. W kaplicy tej pierwszą Mszę św. koncelebrowano w dzień Chrystusa Króla

 

  Lista Sióstr pracujących w Pionkach

 

  W Pionkach pracowały w ciągu ostatniego trzydziestolecia następujące Siostry Sercanki:

s. Rozanna Słobodzian, s. Berchmansa Zaremba, s. Efrema Woźniak, s. Bogna Wyka, s. Stella Bakura, s. Lamberta Broniszewska, s. Samuela Tekiela, s. Jarosława Rejmak, s. Sofronia Fidor, s. Terezjana Jantas, s. Kantanilla Madej, s. Anna Maria Lotycz, s. Hiacyna Kotwica, s. Leonisa Porzycka, s. Awita Wieteska, s. Gaudia Kaczor, s. Prezencja Żmigrodzka, s. Jacenta Drapała, s. Rozaria Adamiec, s. Witalisa Zaboklicka, s. Alicja Kęsek, s. Stanisława Lipska, s. Apolonia Białoń, s. Kolumbana Kajfasz, s. Elioza Poprawa, s. Wojciecha Rdzanek, s. Maria Maryan, s. Judyta Lisak, s. Lidia Karpała, s. Monika Wieczorek, s. Fernandyna Wiącek, s. Kasylda Walka, s. Teresilla Bakalarz, s. Terencja Korus, s. Lucylla Mucha,  s. Anna Kurysz, s. Jolanta Koźlak, s. Martyna Proszek, s. Liliana Mozdyniewicz, s. Alana Zych, s. Dobrawa Borowska, s. Olimpia i S. Loreta Kosior, s. Honorata Majewska.

  Z pracujących w Pionkach Sióstr Bóg odwołał do wieczności: s. Chryzostomę Rucińską, s. Cherubinę Glazar, s. Eligiuszę Mońkę, s. Angelikę Szwiec, s. Sylwestrę Gonet, s. Rozarianę Walentę, s. Nazarię Floriańską i s. Rozalię Wieczorek.

 

Zdjęcia Sióstr Sercanek

aktualnie pracujących w Parafii Św. Barbary:

 

 

Siostra Alweria - organistka

 Przełożona Domu, Dyrektorka CARITAS - Pionki

 

S. Jolenta Wrutniak, katechetka w S.P. nr 1

pracuje od 1.o9.2015 r.

 

 

 

       

Siostra Waldemara, zakrystianka.

 

S. Marietta Miś

 

 

 

 

Siostry Rodaczki z Pionek, Sercanki:

 

S. Kornelia pracuje we Francji

 

S. Bogumiła Zbuczyńska pracuje w Łasku (Archidiec. Łódzka) jako katechetka.

 

Siostra Olimpia, dawna Organistka - pracuje aktualnie w Lipsku.

 

 

S. Honorata Majewska pracuje w Paryżu jako organistka kościoła polskiego